✦มงกุฎดอกไม้อบแห้งกับเสียงสะท้อนในหุบเหว

2.1 ขั้นชง

นิทานเรื่อง มงกุฎดอกไม้อบแห้งกับเสียงสะท้อนในหุบเหว

ณ โรงเรียนริมลำธาร ลูกกวางน้อยภูมิใจกับ "มงกุฎดอกไม้อบแห้ง" ที่เธอใช้เวลาเก็บสะสมและร้อยมันด้วยตัวเอง แต่แล้ววันหนึ่ง มงกุฎแสนสวยนั้นก็หายไปจากกระเป๋าของเธอ

ตอนพักกลางวัน เพื่อนๆ เห็น "ลูกลิง" กำลังสวมมงกุฎดอกไม้นั้นวิ่งเล่นอยู่อย่างสนุกสนาน ลูกนกจึงบินไปถามว่า "นั่นมงกุฎของลูกกวางนี่นา เธอแอบเอามาเหรอ?"

ลูกลิงยืดอก เชิดหน้า แล้วตอบกลับเสียงดังฟังชัดว่า "ไม่ใช่สักหน่อย! แม่ของฉันปีนขึ้นไปบนหน้าผาชัน เก็บดอกไม้หายากมาถักให้ฉันเป็นของขวัญต่างหากล่ะ พวกเธออย่ามาปรักปรำฉันนะ!" ลูกลิงพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่มั่นใจมากจนเพื่อนๆ เริ่มสับสนและลังเล

เรื่องไปถึง "ลุงหมี" ผู้เป็นครูใหญ่ ลุงหมีจึงเดินไปหาแม่ลิงที่กำลังหาผลไม้อยู่เพื่อสอบถามความจริง แม่ลิงทำหน้างุนงงและตอบว่า "ฉันไม่ได้ปีนหน้าผา และไม่ได้ซื้อหรือถักมงกุฎอะไรให้เขาเลยนะ วันๆ ฉันยุ่งแต่กับการหาอาหาร"

เมื่อลุงหมีพาลูกลิงมาเผชิญหน้ากับความจริง ลูกลิงก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธ จนกระทั่งลูกกวางเดินเข้ามาและชี้ให้เห็น "เถาวัลย์สีแดงเส้นเล็กๆ" ที่ซ่อนอยู่ด้านในมงกุฎ ซึ่งเป็นตำหนิพิเศษที่ลูกกวางจงใจผูกซ่อนไว้

เมื่อจำนนต่อหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด ลูกลิงจึงก้มหน้า ยอมรับสารภาพว่าแอบหยิบมาตอนที่ลูกกวางเผลอ และยอมคืนมงกุฎให้แต่โดยดี เรื่องราวดูเหมือนจะจบลง ลูกลิงคิดว่าแค่โดนดุและคืนของไป ทุกอย่างก็คงกลับมาเป็นปกติ

หลายวันต่อมา ลูกลิงแอบปีนต้นไม้เล่นนอกเส้นทางและพลัดตกลงไปในเถาวัลย์หนามที่ก้นหุบเหวลึก ลูกลิงเจ็บปวด ขยับตัวไม่ได้ และหวาดกลัว จึงตะโกนสุดเสียง "ช่วยด้วย! ฉันตกลงมาในเหว ช่วยฉันที!"

เสียงตะโกนดังก้องไปถึงลานกว้างที่เพื่อนๆ ในชั้นเรียนกำลังเล่นกันอยู่ สัตว์ทุกตัวหยุดฟังเสียงนั้น

แต่แล้ว ลูกนกก็พูดขึ้นว่า "อย่าไปสนใจเลย คราวก่อนเขาขโมยของไป ยังโกหกหน้าตายว่าแม่เป็นคนทำให้เลย"
ลูกกระต่ายพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นสิ เขาคงแกล้งตะโกนหลอกให้พวกเราตกใจวิ่งไปหา แล้วก็หัวเราะเยาะพวกเราแน่ๆ"
สัตว์ทุกตัวหันหลังกลับและเดินไปเล่นที่อื่น ปล่อยให้เสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูกลิงสะท้อนไปมาในหุบเหวอย่างไร้ความหมาย